EFCAP_didit

AWFZJ projecten op het EFCAP congres

Results from the Academic Workplace Forensic Care for Youth: collaboration of research, practice and education to improve care’

Chair: Eva Mulder, programmaleider AWRJ

Eva Mulder

The Academic Workplace Forensic Care for Youth is a collaboration of research, practice, and education. The aim is to improve forensic care for youth by changing diagnostic and treatment processes. This symposium will discuss three projects with examples of improvements in care and its accompanying research in juvenile justice institutions (JJIs). By means of an imaginary case, we will present research and implementation results.

Kore Lampe

Non verbale diagnostiek
Kore Lampe
The reliability of observation and the development of an observation checklist in two JJI’s
Background: Workdays in JJIs are often hectic. Among groupworkers, much knowledge about the youths is present, but remains little-used. Observation of, and reporting on the juveniles is unstructured nor directed at observing signs of mental disorders.
Objectives: Assessing whether observation of aggression can be reliably executed by developing an observation checklist for groupworkers.
Method: We conducted a systematic literature review on inter-rater reliability (IRR) of the observation of aggression. Next, we developed a daily observation checklist to capture the information from groupworkers, including observable behavior contributing to diagnostic assessment. The checklist was implemented after extensive training. IRR was measured three and six months later.
Results: Our review suggests that observation of aggression can be reliably executed. Noticeably, most research focused on non-participant observation, research on participant observation –foremost used in clinical practice- was sparse. Results on IRR and comparison of checklist data and self-report data will be presented.
Conclusion: Observation can complement daily assessment in JJIs.

EFCAP_Inge2Gezinsgericht werken
Inge Simons
Family-centered care (FC) in JJIs: quantitative and qualitative study
Background: The new program of FC for JJIs is evaluated during its implementation in short stay wards.
Objectives: To learn in which ways parents are involved during their child’s detention, if treatment motivation is related to involvement, and about parents’ needs regarding FC.
Method: Youth (N=164) and parents (N=57) filled out questionnaires about family environment, parenting stress, and treatment motivation. Additionally, we interviewed 20 caregivers about current involvement, needs and expectations in involvement, and motivating strategies.
Results: We will discuss characteristic of parents and their involvement. The majority of parents and adolescents are at least somewhat motivated for family meetings, even though they reported low on family-problems. All caregivers want to be involved, albeit in different intensity and frequency.
Conclusion: Caregivers agree that family-oriented care is important in JJIs. Practitioners face the challenge of tailoring family activities to parent’s needs. Implementing FC was the first step towards successful parental involvement.

Beslistool
Sanne Hillege
Development of a Decision Support Tool for treatment in JJIs
Background: During treatment planning clinicians in JJIs consider, prioritize, and integrate offender characteristics, combining experience and scientific knowledge. To face this challenge, a tool is developed to support clinicians in the decision-making process.
Objectives: To find important domains in treatment trajectories of the adolescents and to detect profiles based on risk and protective factors.
Methods: Using the Delphi technique, consensus was reached on crucial domains in treatment planning among a group of 34 clinical forensic experts. Cluster analyses were used to detect distinctive profiles. Based on recidivism records, characteristics related to offending behavior were found for every subgroup.
Results: Eight independent domains for treatment planning were found: Mental health problems, Personal characteristics, Family, Offense, Motivation, Treatment, School/Work/Housing and Peers/Spare-time. By cluster analyses seven profiles were distinguished, differing in recidivism rates and in risk factors predicting recidivism.
Conclusions: In treatment planning, different domains and risk profiles need to be considered.

ROM JJI
Natasja Hornby
Routine Outcome Monitoring in juvenile justice institutions: successes and pitfalls
Background: Adolescents in Juvenile Justice Institutions (JJI) display problems in all life areas. Although screening and assessment are used to assess risk and decide on treatment, little is known about the development of youth and there problem behavior during treatment. Recently, Routine Outcome Monitoring (ROM) has been developed and implemented to solve this problem.
Objectives: ROM has several goals: to evaluate treatment, to learn about your treatment population, to support research and to report about treatment effect to society. Both implementation and research results  are presented.
Methods: Explorative analyses are used to study the first data produced by ROM. Also, the implementation process will be described.
Results: Implementation of ROM started in March 2013 in two institutions. Both pitfalls and successes will be discussed. In November 2015 another five institutions joined in. A total of 651 youth were included in ROM. 136 of them completed a second ROM assessment after three months. Explorative results will be presented.
Conclusions: To successfully implement ROM, its usability in clinical practice is very important. When interpreting ROM results, the specific characteristics of the population should always be taken into account. In a forensic population for instance, reporting more problems can be interpreted as a positive result, as it could point to an increase in problem insight.

 

Child_and_Doll

Zit stil!

door Anne Krabbendam, kinder- en jeugdpsychiater/onderzoeker en programmaleider Zorgprogramma Persoonlijkheidsproblematiek

Een hele middag stil zitten. En luisteren en schrijven. Misschien zat mijn lichaam stil, maar mijn hersenen draaiden overuren. Ik volgde een workshopmiddag van ForCA en AWFZJ om ‘helder en pakkend schrijven’ te leren. En dat had ik precies nodig. Ik ben namelijk aan het eind van mijn promotietraject en moet een ‘populair wetenschappelijke samenvatting’ schrijven. Een blog zou ook goed zijn, gaf mijn promotor aan.

“Zit nou stil,” gilt Anne met overslaande stem tegen haar dochter Helena. De kleine peuter kijkt verschrikt op. Anne is al weggelopen en ziet niet hoe Helena’s ogen zich vullen met tranen. Gestrest kijkt Anne om zich heen of de kamer wel schoon genoeg is. Snel opent ze de ramen in de kleine woonkamer om de wietlucht er uit te krijgen. Als ze achteruit stapt, stoot ze haar dochtertje om en barst Helena in huilen uit. “Verdomme, ik zei toch dat je moest blijven zitten!” Paniek overspoelt Anne als ze naar de klok kijkt: nog vijf minuten voordat Bureau Jeugdzorg komt.
Op de middelbare school had ik al een hekel aan schrijven, omdat ik het niet kon. Uren zat ik naar een leeg blad te staren en de drie zinnen die ik er dan uit kreeg, belandden na een kritische lezing rechtstreeks in de prullenbak. Hulpbronnen gewenst dus. Toen las ik dat ForCA en AWFZJ deze onderzoekermeeting gaven. Precies op het juiste moment. Niet dat ik veel fiducie had in leren schrijven in één middag. Mijn ervaring in het promotietraject van wetenschappelijk schrijven was dat goed leren schrijven járen kost. Maar goed, beter iets dan niets.

Astrid van den Berg gaf de cursus en begon direct met een schrijfopdracht: in 10 minuten een samenvatting van je onderzoek schrijven. Geen tijd om na te denken dus, maar direct de woorden op papier. Toen de tweede opdracht erachter aan: beschrijf het meegebrachte voorwerp dat hoort bij je onderzoek en sluit de samenvatting erop aan. Weer geen tijd om te gaan zitten staren, maar direct aan de slag. Woorden op papier. Wie schetst mijn verbazing toen Astrid van den Berg het goed vond wat ik neergepend had!

Zit nou stil, of wíl je soms dat Bureau Jeugdzorg je meeneemt?” Anne denkt aan hoe haar eigen moeder nooit voor haar gevochten heeft. Dit gaat zij anders doen. Ze zal laten zien dat Helena er netjes uitziet en dat ze dus echt wel voor haar kind kan zorgen. Als Helena er nu maar perfect uitziet als José straks aanbelt. En als José maar niet met haar moeder gesproken heeft.

Daarna kregen we de theoretische onderbouwing. Het begint met voorbereiding: voor wie schrijf je? Wat is hun kennisniveau, hun interesse en oordeel? En hoe bouw je een stuk helder en begrijpelijk op? Ook de kneepjes van het verhalend schrijven werden in hoog tempo doorgenomen. En daarna moesten we weer schrijven. Dit keer in groepjes.
Per groepje werd één onderzoeksthema uitgekozen. Mijn onderzoek leende zich goed voor een verhaal. Jonge vrouwen die als tiener in een jeugdgevangenis hebben gezeten, spreken al snel tot de verbeelding. Voorgeschiedenissen van verwaarlozing en mishandeling leiden niet alleen tot probleemgedrag, maar ook tot depressies, posttraumatische stress, laag zelfbeeld en gevoelens van eenzaamheid. En als je amper voor jezelf kunt zorgen, hoe moet je dan een kind opvoeden?

Woede overspoelt haar als ze er aan denkt dat haar moeder nooit voor haar gezorgd heeft en dat diezelfde moeder nu commentaar heeft op hoe Anne voor haar dochter zorgt. Als ze maar niet laat zien hoe moeilijk ze het vindt, dat Helena vaak niet doet wat ze wilt, dat ze gek wordt van het gejengel.

Van alle verhalen werd één winnaar gekozen. En tja, misschien voel je het wel aankomen: het werd ons verhaal. Maar wel tot mijn verbazing: kan ik dan misschien toch een beetje schrijven? Wat ik in deze dag heb geleerd is veel, van theoretische achtergronden tot praktische aanwijzingen. Dat bleek overigens prima in één middag te kunnen. Maar wat ik vooral heb geleerd, is dat ik het gewoon moet doen. Dus: zit stil en schrijf!

Ja, alles is schoon, Helena zit in haar roze jurkje op haar stoel. Laat José nu maar komen. Nu, direct, nu het nog goed is

jeugd021

Congres ‘Het gezin centraal’ groot succes!

Met veel plezier kijken we terug op het congres ‘Het gezin centraal’, dat donderdag 1 oktober plaats vond in The colour kitchen in Utrecht. Vier inspirerende sprekers hebben vanuit verschillende invalshoeken het belang van gezinsgericht werken in (gesloten) instellingen belicht. Tijdens de workshops werden de deelnemers uitgedaagd het werken met gezinnen als een vanzelfsprekend onderdeel van hun dagelijkse beroepspraktijk te omarmen.

Klik op ‘lees meer’ voor de presentaties en een foto-impessie van het congres.

 

Congres ‘Het gezin centraal, gezinsgericht werken vanuit de (gesloten) instelling; een impressie 

Iedereen die heeft deelgenomen aan deze dag kon er niet omheen: het betrekken van het gezin bij de behandeling van jongeren in (gesloten) inrichtingen hoort er gewoon bij. Dit is na vier jaar onderzoek, uitproberen, evalueren en bijstellen misschien wel de belangrijkste uitkomst van het project gezinsgericht werken van de AWFZJ.

De modules GGW, vandaag feestelijk gepresenteerd, geven handen en voeten aan het gezinsgericht werken in de praktijk. De AWFZJ is dan ook bijzonder trots op dit resultaat. We willen alle  medewerkers, directie, ouders en jongeren van FC Teylingereind en JJI Lelystad van harte bedanken. Zonder hun bijdrage en medewerking hadden we dit niet kunnen realiseren.